ياد جملهاي از قهرمان داستان «چگونه فولاد آبديده شد» افتادم: «گرانبهاترين چيز براي انسان زندگيست. زندگي يكبار به انسان داده ميشود. پس آنرا طوري بايد گذراند تا در روز وداع با آن، گذشتهاي خوار و ننگين، بر پيشاني انسان داغ رسوايي نزند. تا در آن روز بتوان گفت: تمامي زندگي ام، وقف زيباترين چيزهاي جهان، يعني وقف مبارزه در راه بشريت شده است.»
